Shenjat që nuk lexohen

Dhe çfarë e bën të zakonshme ramjen e atij ylli 

dhe djegien e rrobave të këtij të sapovdekuri? 

I mbulon errësira? I ruan toka?!

Shpëtojnë nga mallkimi. 

 

Mbështetur për porte karrigia e bardhë

si kufi që ndan dy botë memece. 

 

Zjarri po djeg zhvirgjërinë, përkatësinë, tëhuajsimin. 

Në dorë merr hirin dhe njeh fytyrën e saj,

shpuzën e bren me dhëmbë

e dragoi nga brenda ngjallet…

 

Përreth qetësi…

 

Digjet zjarri si me u djeg kashtë korriku. 

Oriola nxjerr tingujt e akorduar,

pa e parë zjarrin, pa e ndier dhimbjen,

pa e njohur mizerjen njerëzore. 

 

Për herë të parë këtij mali

i dëgjon kaq zë të ëmbël zogu.

E shkreta, e merr për shenjë. 

 

Tym e mjegull e hënë bashkë. 

Ç’është kjo erë mishi që po digjet? 

A kaq shpejt duhej flakur i vdekuri prej n’qosh t’odës?

Nxjerr shaminë prej kokës e mallkon sa ngushtë jetoi në këtë tokë. 

 

Ish krejt e papërlyeme atëherë kur ndezi natën vonë dy qirinj 

për me i bashku flakat si me bashku zemrat.

Ja, si digjen pantollonat e ditës së premte, 

të shtunën që u martuan, po me ato pantollona.

Të dielën nuk veshën asgjë. 

Ai i foli për krijimin e fëmijëve.

Atëbotë ajo njohu forcën e saj. 

E fundit ditë që priti lumturinë. 

Nga e diela çdo ditë e jetoi si ditë plakjeje. 

 

Atëherë përse gjithë ky zjarr, kur e shkuara mban kaq pak jetë? 

Ç’po digjet me kaq hov? 

 

Oriola këndon,

ajo mendon se ja dikush menjëmend 

s’do ta lë vetë. 

E merr për shenjë. 

 

Çudi, si u plakka njeriu veç një herë,

e çdo ditë e kërkon atë në një shenjë.