Parajsat e Dashurisë

Në humnerën e tij të fshehtë, çdo shenjë e kotë

mbillte shpresa të pafund, një ëndërr pa Zot

Shiu i fshinte kujtimet, i çonte aq larg

në një rrjedhë melankolie, në heshtje, në varg

I dehur gjer në vdekje, me një etje të egër,

pa fjalë, i hutuar

rrinte në kufijtë e botës, me zemër të trazuar

Shpresonte të kalonte si një Lugat, përtej çdo mur

si fantazmë e padukshme, në një udhëtim të pur

Si të jetosh aq i mbyllur që në ditën kur lind

në kozmosin që s’ndalon, mes yjesh që flenë ?

Në zjarrin e syve, ngrohte shpirtin e tij

me një trung zemre, në netët pa qetësi

Ngjyrat e vjeshtës stolisnin muzgje të largëta

ku nostalgia vallëzonte nën hije të paqarta

Lotët e tij trazonin oqeanin e heshtur

pasiguria lundronte në bregun më të egër

Era e ftohtë i pëshpëriti natës në vesh

një fjalë të thellë, e cila ca herë të vret

Çdokush i zhytur në Blues, duke pritur orën e vet …

Si mund ta shpikësh një muzikë gjatë agimit nën diell

kur qenia ta rikujton një melodi të qetë ?

Në rrudhat e qafës, ca ujëra delikate

qetësonin plagët e vjetra, e vitëve të lashta

Çdo zog ja rikujtonte foletë e zbrazëta

ëndrrat e flakosura, idealet e largëta

Pasioni e bëri të vjellë mbi dëshirat e pafund

Askush s’ju afrua majave, askush s’ja doli më në fund

Dehja na pushtoj jetën, të lëkundur në qytet

POEZIA rridhte si ujëvarë mbi gjithë këtë planet

Si të ndalosh kohën në flokët e saj

strofulla e dimrit, ngrohtësia që s’ka faj?

Në vullkanin e buzëve, gjuha e tij dridhej

nga ethet e dashurisë, ku mishi ndizej

Skulpturonte gjinjtë e saj, të mbushur me llavë

një ëmbëlsi e çuditshme, e zjarrtë dhe e rrallë

Hëna e hante ekzotiken me përkëdheli

ylli mbi ballin e saj lëkundej në qetësi

Pranvera brenda tij shpërthente si det

ku shkumëzonte drita, me ngrohtësi e jetë

Entuziazmi iu shua si një balenë mbi rërë

lumturia nuk ka çmim … harroje çka ke lënë !

Gjithçka rrjedh si një lum i thellë

si të qetësosh dëshpërimin me fyell nën qiell ?

Në bashkimin e trupave, harmonia fliste

sekretet e njerëzimit me heshtje i pikturiste

Duart e tyre lidheshin, celebronin betimet e shenjta

premtimet e harruara, dëshirat e pa emra

Një Buburrec i zbrit në hundë, si shenjë i pa deshifruar

Zoti ia çojë një dritë të bukur dhe të filtruar …

Çdo e qeshur ndezi me mijëra yje në qiellin e kaltër

në të pathënën, dëshira digjet si prush i artë

Disa marrin ferrin, disa parajsën e premtuar

drita hyjnore vezullonte mbi trupin e ëngjëllizuar

pa dyshim që Përendia i kishte bekuar …

Kërkova të rilind, për ta përjetuar përjetësinë

për të kuptuar peshën e gjërave nën errësinë ?

Në zhurmën e shekullit, mes fjalëve të humbura

e ndjej tradhtinë që vjen nga fytyra të turbullta

E shtunë, më 30 nëntor 1985 në Bruksel

( me një ri-adaptim të ri nga vet autori Skender Sherifi, në prill dhe maj 2025)