Kur luftoja me trimëri

kujtoja trenin

mbushur me ushtarë

të gjithë të përhumbur

të gjithë të përlotur

të gjithë pa fjalë

unë në mes të tyre

kujtoja vagonin

mbushur me njerëz

mbushur me hije

mbushur me frikë

unë i pikëlluar në një cep të tij

kujtoja fjalët

që thyenin heshtjen

që thyenin të ftohtët

e bashkonin ushtarët rreth një strehe

rreth një vatre

rreth shpresës

unë pa fjalë por me shpresë

me shpresë se do të ikja

do t’arratisesha

do të zhdukesha

përpara se të mbërrinim në front

kujtoja vagonin tek zbrazej

ushtarët tek zbrisnin e vështronin përreth kujtoja veten tek humbisja shpresë

kujtoja ushtarët tek humbisnin shpresë

kujtoja si bërtisja e ulërisja

si hiqesha si i çmendur

si shkulja flokët

e gërvishtja fytyrën

si mbahesha pas hekurave të trenit

si u lutesha

u përgjunjesha e u përgjërohesha

të më linin të ikja

të mos zbrisja nga burgu i vagonit

e t’i shmangesha lirisë së mejdanit

kujtoja si më shanin

si më pështynin e qëllonin

si më shikonin gjithë mllef e pështirosje

si më tërhoqën zvarrë

e si më hodhën në betejë

u përmënda mes zhurmash

tymrash

zjarresh

mes njerëzish që zvarriteshin e vraponin

që ulërisnin e bërtisnin

që vriteshin e plagoseshin

që çaheshin

shuheshin

treteshin

shpërthenin

gjymtoheshin e gjymtonin

që therreshin e therrnin të tjerë

që therrnin njerëz

therrnin kafshë

që therrnin dheun

therrnin ajrin

therrnin detin

therrnin tokën

therrnin dheun që mbaja në duar

në trup

në kokë e përbrenda

i shikoja e qeshja

qeshja më zë që humbiste mes qarjesh

mes britmash

krismash

shpërthimesh

gjëmimesh

e qeshjesh të tjera

i shikoja e kujtoja

kujtoja shtëpinë

kujtoja shokët

nënën, babanë

vëllezërit

kujtoja trenin

kujtoja vagonin

pastaj kuptoja që po kujtoja

e qeshura ikte

dhe veten e gjeja nën dhé

nën gurë

nën rrënoja

nën gjymtyrë të mbuluar me jashtëqitjet e mia

të ushtarëve

e të çdo gjallese tjetër

të mbuluar me lotë

të mbuluar me tym

të mbuluar me gjak

të mbuluar me lotë

dhe vinte përsëri

menjëherë pas krismës së parë