Shtëpi, shtëpiza ime

Jetojmë në kohë të huajtur nga vejushat e Srebrenicës;

peshon tonelata hekuri kujtesa,

është e galvanizuar, nuk oksidohet,

polarizohet, bën dallime mes njerëzve;

këtej rebeli, andej mercenari,

këtej nëna, andej vrasësi,

këtej punëtori, andej pronari,

këtej ai që harron,

andej ai që bombardon.

Kështu ra Srebrenica, e rrethuar dhe këmbëzbathur;

ra sepse e harruam duke u zmbrapsur,

ra se nuk mundëm t’ia ruajmë kujtesën,

qemë të paarmatosur nga duart gjer te koka;

i ka gjunjët e përgjakura harresa nga disfata jonë klasore,

mbasi para se të binte Srebrenica, kishim rënë ne,

pa rrethim, pa topa, pa luftë.

Kështu ra Srebrenica;

pashë Greqinë tek hiqte vetullat,

pak para se të organizonte togat e ndërhyrjes,

pak para se të ngjitej në skenë;

turmat në sallë,

duartrokisnin vrasjet e emigrantëve,

përdhunimet e grave myslimane,

fitoren e qytetërimit,

triumfin e demokracisë,

striptizin e klasit të parë

Pashë fëmijë të hidhnin gurë në tanke,

eshtakë, të pamëshirshëm,

fëmijë që loznin kukafshehthi në rrënoja.

Ushtarë, që shënjonin me simbolin e

flamurit bardhë e blu mbështjellë në krah;

“jo, jo fëmijët”, këlthita,

“fëmijët nuk janë e ardhmja, janë e shkuara jonë”.

“Fëmijët janë molepsur nga koha,– m’u përgjigjën, –tashmë është vonë për ta”.

Hellas, piva qumështin tënd, por ti kurrë nuk më deshe

(sa fëmijët e tu nazistë).

Ndaj më quaj të huaj;

më ka bekuar dora vetë, Krishti

më urrejnë porsi atë, të huajin e përbotshëm.

Po, flas seriozisht, jam ky i huaj,

rreziku publik numër një për kapitalizmin,

jam ngjyra e zezë e punës,

banoj në çdo çast të historisë.

Më shesin në farmaci në trajtë barnash,

me duart e mia kam lindur çdo qytetërim;

por ku ndodhem unë në këtë metaforë?

Tall punën me mëditje, e pështyj sapo kthen shpinën,

i vjedh adidaset, pasi s’jam dokushdo,

nuk jam si ajo; vij para saj.

Po ku janë shokët e mi?

Shokët e mi vdesin nga pesha e kujtesës,

shokët e mi vriten në miniera,

shokët e mi varrosen në varre masive,

shokët e mi torturohen në kampe përqendrimi,

shokët e mi vdesin për shkak të kohës.

Hellas, Hellas, bastardë, i lava duart me ju, bastardë!

Zjarr,

zjarr,

zjarr.